Peysa handa Kára

Kári, systursonur minn, varð sex ára í febrúar. Hann bað um peysu „eins og Corvasel, en ekki skakka“. Það var sanngjörn ósk. Fyrsta peysan sem ég prjónaði handa honum var skökk og önnur ermin var lengri en hin.

Ég byrjaði í lok janúar og kláraði 4. mars. Þetta urðu sextán kvöld. Ég prjóna ekki á hverju kvöldi. Á þriðjudögum og fimmtudögum fer ég í sund eftir vinnu og þá er ég of löt á eftir.

Lopinn

Lopinn er léttlopi. Kári valdi aðallitinn sjálfur. Ég sýndi honum þrjár dokkur og hann benti á þá gráu. „Eins og steinn,“ sagði hann. Það er góð ástæða. Aðalliturinn er því grár (0057). Í berustykkinu nota ég hvítan (0051) og sauðsvartan (0052). Númerin eru þau sem standa á miðanum á dokkunni.

Prufan

Prufuna prjónaði ég í hring í þetta sinn, á sokkaprjóna: 36 lykkjur, tólf sentímetra. Ég þvoði hana, lagði hana á handklæði og beið í tvo daga. Það er leiðinlegt að bíða eftir prufu. En ég hef prjónað peysu án prufu og ég hef beðið eftir prufu, og biðin er styttri.

Prufan sagði 18 lykkjur og 24 umferðir á 10 cm, á prjóna nr. 4,5. Það er nákvæmlega það sem stendur á miðanum á dokkunni. Það gerist ekki oft hjá mér.

Bolur og ermar

Ég fitjaði upp 132 lykkjur á prjóna nr. 3,5 og prjónaði tólf umferðir af stroffi, tvær sléttar og tvær brugðnar. Svo skipti ég yfir á prjóna nr. 4,5. Bolurinn er 30 cm upp að höndum. Það er sléttasti og leiðinlegasti kaflinn. Ég horfði á tvær þáttaraðir á meðan.

Ermarnar prjónaði ég á sokkaprjóna. Ég fitjaði upp 32 lykkjur og jók út um tvær lykkjur í sjöttu hverri umferð, upp í 46. Fyrri ermina rakti ég upp einu sinni. Ég hafði aukið út í fjórðu hverri umferð og ermin varð eins og trekt.

Berustykkið

Svo kom skemmtilegi hlutinn. Ég setti bol og ermar á einn hringprjón. Átta lykkjur af bolnum og átta af hvorri ermi bíða á bandi undir hvorri hendi. Þá eru 192 lykkjur á prjóninum. Það eru 24 munstureiningar með átta lykkjum í hverri.

Munstrið teiknaði ég sjálf á rúðustrikað blað í janúar. Neðst eru hvítir tindar. Í miðjunni eru sauðsvartir tíglar á hvítum grunni. Efst eru litlar hvítar doppur á gráu. Ég tek úr þrisvar: úr átta lykkjum í sex, úr sex í fjórar og úr fjórum í þrjár. Þá eru 72 lykkjur eftir við hálsmálið.

Hálsmálið rakti ég líka upp einu sinni. Ég felldi of fast af. Kári mátaði peysuna hjá mér helgina áður og kom ekki höfðinu í gegn. Hann stóð í stofunni með peysuna á enninu og sagði ekki neitt. Ég felldi af aftur, laust, og notaði prjón nr. 5.

Síðasta kvöldið lykkjaði ég saman undir höndunum og gekk frá endunum. Þeir voru 22. Ég taldi.

Kári mátar

Í gær fór ég með peysuna til systur minnar, fram í fjörð. Úti var fimm stiga frost og snjór yfir öllu, en það er orðið bjart þegar ég fer í vinnuna á morgnana. Kári mátaði. Ermarnar eru tveimur sentímetrum of langar. Það er viljandi. Hann vex.

Hann spurði hvort þessi héti líka Corvasel. Ég sagði að hún héti bara nr. 14. Hann var ekki sáttur við það.

Ég vigtaði peysuna þegar hún var orðin þurr eftir þvottinn. Hún er 318 grömm. Af gráu fóru tæpar fimm dokkur, af hvítu tæp ein og af sauðsvörtu rúmlega hálf. Afgangana geymi ég í poka. Þeir fara í vettlinga.

Hvað ég myndi gera öðruvísi

Ég myndi prjóna ermarnar fyrst. Þær eru besta prufan. Ég myndi líka fella af við hálsinn með stærri prjóni strax. Og ég myndi hafa tindana neðst einni umferð lægri. Þeir eru aðeins of hvassir.